غم لحظه ای

ببخشید من دنبال کننده صفحه اتون هستم و گاهی از سبک زندگیتون لذت میبرم و گاهی هم اونو درک نمیکنم (شاید چون نوجوان و کله شق هستم) و اصلا این قضیه از نوع صحبت کردن  و تربیت شخصی به اگاهی و کمالات شما بعیده کاملا ،  ولی شاید یک دلیلش این باشه  که  وقتی بچه توهین میکنه یعنی قبحش براش شکسته شده قبلش پدر و مادر هم این توهین هارو بهش کردن که اون توی این قضیه بی پروا تر شده.

چه مامان مهربونی😍😍 قطعا خودتون بهتر از همه میدونید چیکار کنید و بچه هاتونو میشناسید فقط چون خودم تقریبا تجربه ی مشابه داشتم(درواقع اون بچه ای بودم که گاهی گستاخی میکرد😂)گفتم که نظرمو بگم راستش عجیب نیست این موضوع که بچه ها تو این سن یکم تندی کنن یا حتی بی ادبی به خصوص اگه رابطتون صمیمی باشه ولی به نظرم اگه از همون اول حد و مرزا دقیق مشخص بشه خیلی بهتره.منظورم این نیست که مثلا شماام متقابلا همون جوری عصبانی بشید یا داد بزنید(مثلا من و مامانمم خیلی رابطه ی صمیمی ای داشتیم و داریم و خب منم کلا اخلاقم تنده تو نوجوونیم بدتر بودم😂و خب مامانم متقابلا هرچی میگفتم جوابمو میداد و این باعث میشد کاملا قبح ماجرا بشکنه و گاهی حتی کار به درگیری فیزیکی بکشه😂)به نظرم بهترین کار اینه که جوری رفتار بشه که بچه ها بفهمن با شکستن حریما و سر و صدا و بی ادبی کارشون پیش نمیره.یعنی عملا وقتی داد میزنن یا توهین میکنن هیچ واکنشی نگیرن.نه تلاش کنید آرومشون کنید نه خواستشون برآورده بشه نه اینکه حتی مکالمه ادامه پیدا کنه.درواقع جوری باشه که تا زمانی که لحن و کلام مناسب و با احترام نداشته باشن اصلا حرف هاشون شنیده نشه.و به نظرم ایرادیم نداره اگه بعد که آروم شدن ناراحتیتونو ابراز کنید حالا چه با حرف چه با سرد تر رفتار کردن یا کمی نادیده گرفتن تا جایی که عذرخواهی بکنن و تلاش کنن جبران کنن

بعد مثلا یه چیز دیگم که مهمه به نظرم اون چهارچوب و حدود وظیفه و لطف و ایناست. به خصوص چون تو رابطه ی خودم و مامانم این مسئله خیلی باعث مشکل شد (و حتی گاهی هنوزم میشه😂)این که بچه هاتون هرکاری که شما انجام میدیدو وظیفه ندونن(به فرض وقتی تو یه سری کارا کمکشون میکنید که وظایف شخصی خودشونه.مثلا گاهی اتاقشونو مرتب میکنید یا حواستون به زمانبندی کلاسا و صبح بیدار شدن برای مدرسه و....هست و بهشون یادآوری میکنید کاراشونو.و چیزای این مدلی)    اگه یه موقع اون کارارو انجام ندادید بهشون اجازه ندید که مواخذتون کنن و حالت طلبکار داشته باشن. و به نظرم اینکه قوانین مشخص داشته باشید و ازشون عقب نشینی نکنید خیلی مهمه.مثلا درمورد استفاده از اینترنت و درس خوندن و بیرون رفتن و مدل صحبت و....درسته آدم تو سن نوجوونی حس میکنه بیشتر میفهمه و میتونه خودش تصمیم بگیره ولی به هرحال هنوز تو اون چهارچوب قوانین پدر و مادره.خیلی مهمه که به هیچ عنوان به خاطر داد و فریاد و عصبانیت و حتی خواهش و تمنای بچه ها قوانین شکسته نشن.ولی اینکه بهشون اجازه ی پرسش و بحث و دلیل و منطق آوردن درمورد قانوناتونو بدید و حتی اگه تونستن قانعتون کنن تغییر ایجاد کنید تو موضعتون خیلی میتونه به قدرت تفکر و تصمیم گیری و اعتماد به نفسشون کمک کنه